บราซิล

บราซิลเป็นผู้ผลิตโกโก้รายใหญ่และยังเป็นหนึ่งในผู้บริโภคและผู้บดโกโก้รายใหญ่ที่สุด ดังนั้นผลผลิตส่วนใหญ่จึงถูกใช้ภายในประเทศ ประวัติศาสตร์โกโก้ของประเทศถูกครอบงำโดยบาเอียตอนใต้ ที่ซึ่งแถบอีเลอุส–อีตาบูนาถูกพัฒนาขึ้นภายใต้ร่มเงาของป่าแอตแลนติกพื้นเมืองในระบบวนเกษตร 'cabruca' การผลิตในบาเอียถูกทำลายล้างด้วยโรค witches' broom ตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1980 การฟื้นตัวต้องพึ่งพาโคลนที่ทนทานต่อโรคและภาคเมล็ดสู่แท่ง (bean-to-bar) ที่มีรสชาติชั้นดีที่กำลังเติบโต

การผลิตมีความหลากหลายมากขึ้นเรื่อย ๆ เอสปีรีตูซานตู โดยเฉพาะลินญาเรสในหุบเขาริโอโดเซตอนล่าง มีผลผลิตสูงจากการปลูกแบบกลางแจ้งที่มีการชลประทาน ขณะที่รัฐในเขตอเมซอน — ปารา (โดยมีเมดิซีลันเดียบนทางหลวงทรานส์อเมซอนซึ่งมักถูกอ้างถึงว่าเป็นเทศบาลผู้ผลิตเดี่ยวที่ใหญ่ที่สุด และวนเกษตร SAFTA ที่หลากหลายของโตเม-อาซู) และรอนโดเนียที่เติบโตเร็วกว่า — มีสัดส่วนผลผลิตที่เพิ่มขึ้น

ในทางพันธุกรรม ประชากรที่ตั้งรกรากมานานในบาเอียส่วนใหญ่สืบเชื้อสายจาก Amelonado การศึกษาสวนที่มีอายุสองศตวรรษรายงานพันธุ์ท้องถิ่นเช่น Comum และ Parazinho ว่าเป็น Amelonado เกือบบริสุทธิ์ภายในกลุ่ม Forastero ของอนุกรมวิธานสมัยใหม่ (Motamayor et al. 2008) ลุ่มน้ำอเมซอนที่กว้างขึ้น รวมถึงดินแดนบราซิล เป็นศูนย์กลางความหลากหลายทางพันธุกรรมตามธรรมชาติของสปีชีส์นี้ แหล่งกำเนิดหลายแห่ง รวมถึงลินญาเรสและโตเม-อาซู มีสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ของบราซิล