Venezuela

Venezuela bekleedt een centrale plaats in de geschiedenis van fijne cacao. Geteeld sinds het koloniale tijdperk en geëxporteerd vanaf de 17e eeuw onder havennamen zoals Carenero en Maracaibo, werd Venezolaanse cacao een synoniem voor aromatische, laag-adstringerende bonen. Hoewel de nationale productie naar wereldmaatstaven bescheiden is en de afgelopen decennia is afgenomen, blijft het land buitenproportioneel belangrijk voor de fijnsmaakhandel.

De productie clustert zich in drie brede zones: het zuidelijke bekken van het Maracaibomeer (Sur del Lago) in Zulia, Mérida, Táchira en Trujillo, de historische thuisbasis van Criollo-typen waaronder Porcelana; de centrale kustvalleien van Aragua en Carabobo, waar dorpen zoals Chuao, Choroní, Cuyagua, Ocumare de la Costa en Canoabo binnen of nabij het nationale park Henri Pittier liggen; en het schiereiland Paria van Sucre, verhandeld als Río Caribe en Carenero.

Venezuela wordt geassocieerd met overlevend Criollo-kiemplasma — met name de bleke, witzaadlobige Porcelana — en gaf zijn naam aan op grote schaal geënte kloonseries zoals Ocumare. Moderne veldpopulaties zijn overwegend vermengd Trinitario, een weerspiegeling van eeuwen van hybridisatie; het kader van Motamayor et al. (2008) plaatst veel Venezolaans materiaal in de Criollo- en vermengde clusters. Cacao blijft een gewas van kleine boeren en gemeenschappen, met oorsprongen zoals Chuao die collectief worden beheerd.