Wenezuela

Wenezuela zajmuje centralne miejsce w historii kakao wysokiej jakości. Uprawiane od epoki kolonialnej i eksportowane od XVII wieku pod nazwami portów takimi jak Carenero i Maracaibo, wenezuelskie kakao stało się synonimem aromatycznych, mało cierpkich ziaren. Choć produkcja krajowa jest skromna w skali świata i spadła w ostatnich dekadach, kraj pozostaje nieproporcjonalnie ważny dla handlu kakao aromatycznym.

Produkcja skupia się w trzech szerokich strefach: w południowym basenie jeziora Maracaibo (Sur del Lago) w Zulii, Méridzie, Táchirze i Trujillo, historycznym domu typów Criollo, w tym Porcelana; w środkowych dolinach przybrzeżnych Aragui i Carabobo, gdzie wsie takie jak Chuao, Choroní, Cuyagua, Ocumare de la Costa i Canoabo leżą w obrębie lub w pobliżu Parku Narodowego Henri Pittier; oraz na półwyspie Paria w Sucre, w handlu jako Río Caribe i Carenero.

Wenezuela kojarzona jest z ocalałym materiałem genowym Criollo — zwłaszcza bladą, białoliścieniową Porcelaną — i dała nazwę szeroko szczepionym seriom klonów takim jak Ocumare. Współczesne populacje polowe są w przeważającej mierze mieszanym Trinitario, odzwierciedlając stulecia hybrydyzacji; ujęcie Motamayora i in. (2008) plasuje znaczną część wenezuelskiego materiału w klastrach Criollo i mieszanym. Kakao pozostaje uprawą drobnotowarową i wspólnotową, a pochodzenia takie jak Chuao zarządzane są zbiorowo.