Wybrzeże Kości Słoniowej

Wybrzeże Kości Słoniowej jest największym na świecie producentem i eksporterem kakao, dostarczając mniej więcej 40 procent światowej produkcji — około 2,0–2,2 miliona ton w ostatnich latach. Komercyjna uprawa rozszerzała się przez cały wiek XX, w miarę jak pionierski front kakaowy przesuwał się na zachód przez południowy las; po uzyskaniu niepodległości w 1960 roku otwieranie terenów leśnych i aktywne zachęty państwa napędziły szybki wzrost, a kraj wyprzedził Ghanę jako wiodący producent w 1978 roku.

Produkcja rozłożona jest w południowym pasie leśnym, z głównymi strefami wokół San-Pédro, Daloa, Soubré i Abengourou, uprawianymi przez bardzo dużą liczbę drobnych rolników. Uprawa wywodzi się w dużej mierze z wąskiego stada założycielskiego Amelonado (zachodnioafrykańskie Forastero), coraz częściej współsadzonego z wydajniejszymi odmianami hybrydowymi z Górnej Amazonii; liścienie są zwykle ciemnofioletowe.

Kakao z Wybrzeża Kości Słoniowej jest archetypowym ziarnem masowym — cenionym za wolumen oraz niezawodny, prosty charakter kakaowy o niskiej kwasowości, a nie za aromatyczną wyjątkowość — i większość z niego eksportowana jest nieprzetworzona. Sektor mierzy się z nieustanną krytyką dotyczącą wylesiania, gdyż duże obszary lasu przekształcono pod kakao, a także dochodów gospodarstw, pracy dzieci i starzejących się drzewostanów; programy identyfikowalności i reform są w toku.